Η παιδική κακοποίηση
Τρόποι πρόληψης και αντιμετώπισης της παιδικής κακοποίησης. Μας μιλάει ο Άγγελος.
«Κραυγές χωρίς ήχο»
Η φωνή ενός παιδιού που υπέφερε και δεν έμαθε ποτέ να σωπαίνει
"Με λένε Άγγελο. Είμαι 11 χρονών. Μπορεί και 12, δεν θυμάμαι. Με κάλεσαν να γράψω την ιστορία μου, όχι για να σας συγκινήσω, αλλά για να σας δείξω τι σημαίνει να είσαι παιδί και να σε ξεχνάνε οι μεγάλοι , εκείνοι που υπόσχονται προστασία.
Όταν ήμουν μικρός, το σπίτι δεν ήταν ποτέ ασφαλές. Οι φωνές, τα χτυπήματα, ο φόβος ήταν η καθημερινότητα. Δεν υπήρχαν αγκαλιές, υπήρχαν σιωπές. Ήθελα να μιλήσω, αλλά κανείς δεν με άκουγε. Οι δάσκαλοι με κοιτούσαν με λύπη ή περιέργεια, αλλά δεν ρωτούσαν. Το κράτος, εκείνο το μεγάλο που λέει ότι προστατεύει, δεν ήρθε ποτέ. Και η Εκκλησία; Μερικές φορές άκουσα λόγια αγάπης, αλλά όταν ήθελα βοήθεια, μου έλεγαν «θα σε θυμηθούμε στην προσευχή μας» και αυτό ήταν όλο.
Δεν είμαι μοναδική περίπτωση. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με επίσημες μελέτες και υπολογισμούς ειδικών φορέων, περίπου 4.000 παιδιά κακοποιούνται σοβαρά κάθε χρόνο, ενώ ο συνολικός αριθμός περιστατικών κακοποίησης και παραμέλησης που καταγράφονται φτάνει στις 20.000 το χρόνο και αυτό αφορά μόνο αυτά που φτάνουν μέχρι καταγγελία. Ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα πολύ μεγαλύτερος.
Οι αριθμοί δείχνουν επίσης ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των παιδιών που πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης γνωρίζουν τον θύτη τους, πολλές φορές είναι μέλη της οικογένειας ή άτομα του κύκλου εμπιστοσύνης.
Είμαι ο Άγγελος. Με θυμάστε?
Τα προβλήματα δεν είναι μόνο σωματικά. Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί δραματικά οι καταγγελίες για παραβιάσεις και εκμετάλλευση στο διαδίκτυο, με αύξηση πάνω από 40% στις αναφορές που έχουν να κάνουν με υλικό παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης.
Κι όμως, για κάθε παιδί που μιλάει, υπάρχουν δεκάδες που φοβούνται να ανοίξουν το στόμα τους, γιατί δεν ξέρουν αν κάποιος θα τους πιστέψει.
Δεν αρκεί να ξέρουμε απλώς ότι η παιδική κακοποίηση υπάρχει. Πρέπει να ενεργούμε, με σοβαρότητα και ευθύνη. Να δούμε την πραγματικότητα κατάματα.
Η κακοποίηση δεν είναι μυστικό...είναι πονεμένη πραγματικότητα
Δεν συμβαίνει μόνο «εκεί έξω». Συμβαίνει σε σπίτια, σε δρόμους, σε σχολεία, ακόμα και μέσα στην Εκκλησία όταν δεν λαμβάνονται μέτρα προστασίας.
Τα σημάδια που πρέπει να γνωρίζει κάθε ενήλικας, δάσκαλος, ιερέας, γονιός, κοινωνικός λειτουργός, δεν είναι πάντα μόνο μώλωπες. Περιλαμβάνουν πολλές ακόμη περιπτώσεις....
Είμαι ο Άγγελος, με θυμάστε?
Να σας αφυπνίσω..
Αιφνίδιες αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού
Φόβος για ορισμένα άτομα ή μέρη
Υποχώρηση στις κοινωνικές σχέσεις
Σεξουαλικά απρόσφορη συμπεριφορά ή γνώση πέρα από την ηλικία μας
Επίμονη απομόνωση, άγχος ή κατάθλιψη
Αυτά είναι κάποια απο τα σημάδια που πρέπει να προσέχετε εσείς οι ενήλικες. Φωνάζουμε "βοήθεια" αλλά δεν μας ακούτε. Κοιτάτε το κινητό σας για να δείτε νέα φορέματα και κοντινά γυμναστήρια.
Η εκπαίδευση των φορέων υγείας, των σχολείων και των υπηρεσιών προστασίας για την αναγνώριση αυτών των σημείων είναι ζωτική.
Όλοι όσοι έρχονται σε επαφή με παιδιά πρέπει να ξέρουν...
Πώς και πού να αναφέρουν υποψίες (π.χ. γραμμή 1107 για παιδική προστασία στην Ελλάδα).
Πώς να συνεργάζονται με εισαγγελικές αρχές και κοινωνικές υπηρεσίες για άμεση προστασία του παιδιού.
Οι γονείς πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι ώστε να διακρίνουν ανησυχητικά συμπτώματα
Προσεκτικοί στην παρακολούθηση των online δραστηριοτήτων των παιδιών τους και ανοιχτοί στην επικοινωνία χωρίς τιμωρίες ή ντροπή
Η ασφάλεια δεν σημαίνει απαγόρευση της ζωής, αλλά δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης που επιτρέπει στα παιδιά να μιλούν.
Η Εκκλησία δεν πρέπει να μένει απλά σε λόγια...πρέπει να δημιουργεί ασφαλείς δομές σε κατηχητικά και κατασκηνώσεις
Να εκπαιδεύει κληρικούς και εθελοντές στην αναγνώριση κινδύνων
Να συνεργάζεται με κοινωνικούς λειτουργούς και ειδικούς
Να δίνει πράξη στην «αγάπη» που κηρύσσει
Η πραγματική προστασία δεν είναι μόνο πνευματική, είναι πρακτική, είναι μέριμνα, παρέμβαση, στήριξη και δράση.
Είμαι ο Άγγελος. Με θυμάστε?
Τρόποι αντιμετώπισης και πρόληψης που προτείνω ως παθών....
Εκπαίδευση ενηλίκων, διδάξτε τι να παρατηρούν, όχι μόνο τι να λένε.
Ανοιχτή επικοινωνία με τα παιδιά, όχι επικριτική, όχι φοβική.
Συνεργασία φορέων, σχολεία, υπηρεσίες υγείας, Εκκλησία, κοινωνικές υπηρεσίες.
Υποστήριξη θυμάτων, ψυχολογική, νομική και κοινωνική υποστήριξη χωρίς στιγματισμό.
Προγράμματα πρόληψης, σεμινάρια γονέων, μαθητών, εκπαιδευτικών, κληρικών.
Η φωνή μου δεν είναι μοναχική, τα χέρια μου όμως πονάνε και τα μάτια μου είναι δακρυσμένα συνέχεια. Έχω μελανιές σχεδόν σε όλο μου το σώμα.
Είμαι ένα από αυτά τα παιδιά που φαντάζεστε. Αλλά πίσω μου υπάρχουν χιλιάδες ακόμα που φοβούνται να μιλήσουν. Μην τους λυπηθείτε μόλις τώρα, αγωνιστείτε για να μην υπάρξουν άλλα παιδιά όπως εγώ."
Ήμουν ο Άγγελος. Να με θυμάστε.
